โทษของแตกความสามัคคี
“รวมกันเราอยู่ แยกกันเราตาย” แยกกันก็คือแตกสามัคคี ซึ่งจะส่งผลให้เราถึงตาย
เสื่อมสลายสิ้นหมดความเจริญ
ต้นไม้ ถ้าเราแยกเอากิ่ง เอาต้น
เอารากไว้คนละทาง ก็จะไม่รอดต้องตาย
เมล็ดข้าวเปลือก ถ้าเปลือกกับเมล็ดอยู่ด้วยกัน ถ้าตกถึงดินได้น้ำได้ปุ๋ย
ก็จะงอกงามออกเป็นเม็ดออกรวงได้ แต่ถ้าแยกเปลือกกับเม็ดในออกจากกัน
ก็เสร็จไม่มีหวังเป็นต้นเป็นรวงได้อีกเป็นอันขาด
นกกระจาบฝูงหนึ่ง บังเอิญไปติดตาข่ายนายพรานเข้าทั้งฝูง
หัวหน้าฝูงจึงพร้อมใจกันบินขึ้นก็พร้อมกันบินยกตาข่ายขึ้นไปวางบนยอดไม้
แล้วเล็ดลอดออกจากตาข่ายพ้นอันตรายได้
ต่อมาเกิดทะเลาะแตกสามัคคีกันครั้นไปติดตาข่ายของนายพรานเข้าอีก ก็มีแต่เกี่ยงงอนกัน
เถียงกัน ทะเลาะกัน ก็ไม่สามารถยกตาข่ายขึ้นไปได้
ผลสุดท้ายก็ตกเป็นอาหารของนายพรานทั้งฝูง
ชาติไทยเราบางยุคบางสมัยก็รุ่งโรจน์
เป็นมหาอำนาจเป็นที่คร้าม
เกรงของศัตรู และ พยายามขยายอาณาเขตให้กว้างขวาง
เช่น ยุคพ่อขุนรามคำแหง ยุคพระนเรศวร ทั้งนี้เพราะยุคนั้นชาติไทยมีความสามัคคีกันดีที่สุด
แต่ยุคที่ไทยต้องตกเป็นทาส กรุงศรีอยุธยาต้องแตกถึง ๒ ครั้งนั้น
ไม่ใช่เพราะคนไทยหย่อนฝีมือในการรบ
แต่เพราะคนไทยแตกความสามัคคีกันเป็นเหตุสำคัญ
